Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου ήταν Έλληνας λογοτέχνης, ποιητής, διηγηματογράφος, δημοσιογράφος, κριτικός τέχνης καί ακαδημαϊκός. Γεννήθηκε στη Γρανίτσα Ευρυτανίας το Φεβρουάριο του 1877 και πέθανε στην Αθήνα το απόγευμα της 1ης Φεβρουαρίου 1940 από συγκοπή καρδιάς μέσα σε τραμ, πηγαίνοντας σε συνεδρίαση της Ακαδημίας Αθηνών.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Γρανίτσα Ευρυτανίας τον Φεβρουάριο του 1877 και πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στη Γρανίτσα, όπου υπηρετούσε ως δάσκαλος ο πατέρας του. Το 1890 έφυγαν και εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα. Τελείωσε το γυμνάσιο και γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή Αθηνών, την οποία δεν τελείωσε ποτέ. Παράλληλα σπουδάζει ζωγραφική. Αφοσιώθηκε από νωρίς στη δημοσιογραφία (που ήταν το μεγάλο του πάθος), ως πολιτικός αρθρογράφος, χρονογράφος και συγγραφέας τεχνοκριτικών άρθZaharias Papantoniouρων. «Ακρόπολις”, «Εφημερίδα των Συζητήσεων”, «Σκριπ”, «Χρόνος”, «Εμπρός” ως ανταποκριτής της στο Παρίσι για τρία χρόνια στην οποία και δημοσίευσε τα Παρισινά Γράμματα τα οποία έκαναν μεγάλη εντύπωση όταν κυκλοφόρησαν μετά τον θάνατο του σε τόμο ως Φιλολογικά Χρονογραφήματα. «Παναθήναια”, «Νουμάς”, «Καλλιτέχνης”, «Νέα Ζωή”, «Νέα Εστία”, «Ελεύθερο Βήμα” κλπ., είναι τα έντυπα που φιλοξένησαν γραπτά του. Αφοσιώθηκε από νωρίς στη δημοσιογραφία (που ήταν το μεγάλο του πάθος), ως πολιτικός αρθρογράφος, χρονογράφος και συγγραφέας τεχνοκριτικών άρθρων.

Το 1912 έως το 1917 γίνεται Νομάρχης στη Ζάκυνθο, στην Καλαμάτα και άλλες πόλεις από την κυβέρνηση Βενιζέλου και το 1919 διορίζεται διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης, όπου παρέμεινε 20 χρόνια. Το 1923 έλαβε το Αριστείον των Γραμμάτων και Τεχνών και το 1938 έγινε ακαδημαϊκός στην έδρα της Λογοτεχνίας, οπότε και εκφώνησε τον εισιτήριο λόγο του για τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο στη δημοτική γλώσσα.

Τον χαρακτήρισαν «πρίγκιπα του νεοελληνικού λόγου”, ενώ αποτύπωσε στο χαρτί την ελληνική επαρχία, με έμφαση στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Υπηρέτησε όλα τα είδη του λόγου. Ιδιαίτερη ήταν η επίδοση του στο δοκίμιο και στη λογοτεχνική κριτική.

Έργα

Ποίηση

  • «Πολεμικά τραγούδια” (1898 – εμπνευσμένα από τον πόλεμο του 1897)
  • «Χελιδόνια” (1920 – παιδικά ποιήματα τα οποία μελωποίησε ό Γεώργιος Λαμπελέτ)
  • «Πεζοί ρυθμοί” (1923 – πεζοτράγουδα)
  • «Θεία Δώρα” (1932)

Πεζογραφία

  • «Παρισινά Γράμματα” (1908-1910 – ανταποκρίσεις από το Παρίσι, δημοσιευμένες στην εφημερίδα Εμπρός. Μεταθανάτια συγκεντρωτική-επιλεκτική έκδοση).
  • «Τα ψηλά βουνά” (1918 – Κρατικό Αναγνωστικό της Γ΄τάξης του Δημοτικού.Μοναδικό έργο εως και σήμερα στην ελληνική σχολική λογοτεχνία).
  • «Διηγήματα” (1927)
  • «Νεοελληνικά Αναγνώσματα” (1931 – για την Α΄ τάξη των Γυμνασίων)
  • «Βυζαντινός όρθρος” (1936)
  • «Η Θυσία” (1937)
  • «Σχεδιάσματα” (αισθητικά μελετήματα, κριτικά άρθρα, σύντομες μελέτες και χρονογραφήματα -μεταθανάτια συγκεντρωτική -επιλεκτική έκδοση) (1947).
  • «Ταξίδια (ταξιδιωτικές εντυπώσεις από την Ισπανία)” (μεταθανάτια συγκεντρωτική-επιλεκτική έκδοση)(1946).
  • «Κριτικά” (μεταθανάτια συγκεντρωτική-επιλεκτική έκδοση 1966 – κριτικά κείμενα λογοτεχνίας και, κυρίως, εικαστικών τεχνών)
  • «Όθων και η ρωμαντική δυναστεία” (1933)
  • «Άγιον Όρος” (1934)
  • «Παρισινά διηγήματα” μετά θάνατον έκδοση (1945)

Θέατρικά έργα

  • «Ο Όρκος του πεθαμένου” θεατρικό (1929 – δραματοποίηση του δημοτικού τραγουδιού Του νεκρού αδελφού)
  • «Θεατρική διασκευή του δημοτικού τραγουδιού του νεκρού αδελφού” (1930)

Μεγάλο μέρος του έργου του παραμένει ανέκδοτο. Η απλότητα και η λιτότητα της ορεινής ζωής και το τοπίο της Ευρυτανίας, ιδιαίτερης πατρίδας του, έπλασαν τη φαντασία του και πλάτυναν τις διαστάσεις της πνευματικής του προσφοράς.

movie Ζαχαρίας Παπαντωνίου (Αρχείο ντοκιμαντέρ της Δημόσιας Τηλεόρασης – πρώην Ε.Ρ.Τ.)

από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*